Proud Mary

We waren met zijn zessen een kleine week op seminarie in Londen. Maarten, Koen, Frank, Linda, Mary en ik. Onze verkoopcijfers waren meer dan gebudgetteerd, en dus was dit seminarie een beloning voor het harde werk van het afgelopen jaar. We waren allen collega’s, maar zaten op verschillende vestigingen. We kenden elkaar van ziens op seminaria of verkooptrainingen als deze, maar echt close waren we niet. Ik wist bv van de meesten niet wie een relatie, ******** of niets had. Aangezien we allen al wat ervaring hadden, hadden we wel de leeftijd voor een gezellig gezinnetje, maar of er dat ook echt (nog?) was?

Enkel Mary, die kende ik wat beter.

Mary was op verschillende vlakken een soort B-plan voor mij. Professioneel werkte ze in de regio waarin ik woonde en die ik dus het beste kende. Mijn beste kans op een betere werk/privé balans in dit bedrijf was dus het inpikken van de sector van Mary. Inpikken was een verkeerd woord, want ik wist dat Mary exact hetzelfde dacht over de sector naast de hare waar zij woonde. Alleen werd haar daar de weg versperd door een collega wiens resultaten niet meer opperbest waren maar wiens anciënniteit voor verworven rechten zorgden. Op werkvlak hadden we dus gemeenschappelijke doelstellingen.
Maar ook privé. Mary had de juiste looks, de juiste leeftijd, de juiste humor, de juiste interesses. Als er geen morele obstakels waren zou ik zeker geen “neen” gezegd hebben, eerder een “ja” proberen uit te lokken hebben. Maar 2 gezinnen vormden meer dan genoeg morele obstakels.

Het seminarie was opgezet als een teambuilding, best practices uitwisseling en culturele verbroedering met internationale best sellers als wij. Met flink wat tijd voor Kerst shopping tussendoor.
De eerste dag was uitgetrokken voor de verplaatsing, het inchecken en een social evening per land. De reis verliep vlekkeloos; het hotel was smetteloos en ruim; het diner klassiek zonder meer. En uiteraard overgoten met aangepaste en dure wijnen. Na de pousse-café was er een spelletje ‘truth or dare’ voorzien. Weinig spectaculair, maar als de juiste vragen gesteld werden, kon het een ontspannen manier zijn om elkaar wat beter te leren kennen.

De avond kabbelde dus rustig verder met vragen over de sulligste verkoopmislukkingen, gênante examenverhalen en uitdagingen rond platte moppen en Vlaamse schlagermuziek. Alles uiteraard overgoten met Vlaanderens exportproduct bij uitstek: zware bieren.
Toen iedereen al naar zijn bed snakte, keek Mary me recht in de ogen en vroeg een zoveelste keer: “truth or dare?”
“Truth,” was mijn antwoord.
“OK, zei Mary: Surf jij weleens moedwillig naar pornosites?”

Je kon ineens een spelt horen vallen. Alle collega’s waren perplex over de wending die Mary insloeg. En ik hoefde eigenlijk geen antwoord te geven. Een blinde kon aan de gestegen temperatuur merken dat ik bloosde tot achter mijn oren.
“Eh, Ja dus” kon ik nog net uitbrengen.

Gelukkig gaf de teamleader daarna snel een teken dat de avond erop zat en dat iedereen naar zijn kamer mocht gaan.

Ik moest nog even bekomen en bleef dus nog wat zitten. Vreemd genoeg bleef ook Mary talmen en zaten we dus met zijn twee aan de bar. “Sorry voor zonet,” begon Mary het gesprek. “Ik vind niets schokkends aan porno. Ik surf er zelf regelmatig heen”.
Ze bestelde ons elk nog een laatste Leffe en we geraakten aan de praat over een onderwerp waar ik nog met niemand over sprak. De routine van het pleziertje eens per week, de nieuwsgierigheid naar iets pittiger. Het anonieme van het web en de sites die me toonden wat ik thuis niet vond: bondage en onderdanigheid. De grote woorden waren eruit voor ik het wist. Mary luisterde geïnteresseerd, maar ging er verbazingwekkend niet op in. Ze ledigde haar glas, gaf me een familiair tikje op mijn wang en wenste me een goede nachtrust.

’s Ochtends reageerde Mary professioneel. Niets aan haar handelingen wees erop dat we de avond ervoor toch wel erg intieme gesprekken hadden gehad. De dag vorderde routineus zoals sales trainingen altijd verlopen.
Wist ik veel wat me de avond verder nog zou brengen.



Die avond werd ingezet met een klopje op de deur. Ik was me aan het klaarmaken voor het diner en kon niet meteen openmaken. Maar ik zag een briefje onder mijn deur geschoven worden. Nieuwsgierig raapte ik het op en las het snel door.

Gisteren koos je voor de waarheid en die was openhartig en speciaal. Maar durf je vanavond de uitdaging aan?
Zo neen? Lees dan niet verder en vergeet dit briefje.
Zo ja? Kom dan exact 30 minuten nadat ik de tafel straks verlaat naar mijn hotelkamer.
De deur zal 5 minuten op een kier staan. Geen seconde langer.
Groetjes. Mary.

Voor een goed begrip: ik stopte niet met lezen. En ik las het briefje opnieuw en opnieuw. Verbazing ging over in ongeloof. Ongeloof in angst en nieuwsgierigheid. En twijfel. Wat me hier op een briefje aangeboden werd, was wellicht het vervolg op de gesprekken van gisteren. En dat zag ik met Mary wel zitten. Maar wat als ik mij vergiste? En wat was Mary met me van plan als ik me niet vergiste? Welk soort uitdaging had ze voor mij in petto?

De klok bracht me weer enigszins bij mijn positieven. Ik was laat voor het diner. In zeven haasten zocht ik het restaurant op. Ik wilde uitleg van Mary. Ik vreesde wel dat dat tussen de collega’s hopeloos zou zijn, maar ik hoopte op enkele woorden privé. Per slot van rekening kende ik zelfs haar kamernummer niet eens.

Aan de tafel was nog maar één plaats vrij. Aan dezelfde kant als Mary, maar aan het andere uiterste van de tafel. Intiem praten was uitgesloten en oogcontact moeizaam. Bovendien bleef Mary heel de tijd in een geanimeerd gesprek met Koen.

Het eten zal wel lekker zijn geweest en ik moet me verontschuldigen bij mijn tafelgenoten want ik was er met mijn hoofd niet bij. Mary en haar uitdaging spookten er doorheen. Wat was ze van plan? Durfde ik het aan? Kon ik erop in gaan? Aan morele obstakels geen gebrek. Heel even dacht ik dat ze me met een knipoog aankeek toen ze een ijsrestje van haar lip lekte. Maar dat kon evenzeer wishfull thinking zijn geweest.

Mary verliet als eerste de tafel. Al maakte ik mezelf wijs dat ik nog niets beslist had, onder de tafel drukte ik de chronometer van mijn uurwerk in. Die avond was er geen teamevent geplant en dus trok bijna iedereen zich terug op zijn kamer. Toen ik mijn buurman van de tafel volgde, was Mary al exact 12 minuten weg.

Al had ik ondertussen wel beslist om in te gaan op de uitdaging, de zenuwen gierden me door het lichaam. Om de tijd te ***** wilde ik op mijn kamer nog snel even mijn mails lezen.
Onder mijn deur lag een nieuw briefje.

Als je besloten hebt om op mijn uitdaging in te gaan, heb je mijn kamernummer nodig. Dat plakt op het sleuteltje dat hierbij ingesloten is. Neem dat zeker mee.
Als je niet wil ingaan op de uitdaging, bezorg je me het sleuteltje morgen maar terug. In dat geval: slaap lekker. In het andere geval: tot zo dadelijk.

Uit het briefje was inderdaad een klein sleuteltje gevallen. Met een post-itje met een kamernummer. Het bleek één verdieping hoger te zijn.

Er was ondertussen geen tijd meer voor mails. Nog snel een plasje en ik moest op stap. Ik kon nog terug, maar besefte dat er eigenlijk geen keuze was, en dat ik ook allerminst terug wilde.

De deur van de hotelkamer stond zoals afgesproken tegen. Mary had me wel degelijk verwacht. Ik duwde de deur open en kwam in een halletje. De deur naar de eigenlijke slaapkamer stond op zijn beurt op een kier.

“Welkom Luc,” klonk het van in de slaapkamer. “Jij, bent het toch hé? Blijf even waar je bent en luister. Door het feit dat jij hierheen gekomen bent, neem ik aan dat je mijn uitdaging aandurft. Als dat niet zo is, en je bent alleen gekomen om het sleuteltje terug te geven, dan kom je maar meteen verder. Even goede vrienden. We kunnen dan nog even praten en over een kwartiertje ben je dan weer in je eigen kamer.

Als je mijn uitdaging echter wil aannemen doe je het volgende: Je gaat de badkamer rechts binnen en doet de deur met een luide klap dicht. Dan weet ik dat ik me verder klaar mag maken. In de badkamer leg jij het sleuteltje op de lavabo, je kleedt je tot je bovenlichaam naakt uit en klikt de handboei die je op de lavabo vindt, om één pols. Dan kom je terug naar de gang en klopt op deze slaapkamerdeur. Daarna doe je verder alles wat ik je zal opdragen. Is dat duidelijk? “

Nu ik zo ver gekomen was, lag het antwoord eigenlijk voor de hand. Toch gierden de zenuwen door mijn lichaam. Mary vertrouwde ik wel, maar was ik zelf te vertrouwen? Wat zou ze van me denken als ik al na 2 minuten zou ********************? Dat waren problemen voor later bedacht ik me. Ik haalde diep adem en antwoorde “Ja Mary, het is me duidelijk”, ik nam de klink naar de badkamer vast, opende de deur en sloeg ze met een flinke klap achter mijn rug dicht.
De uitdaging was aanvaard.

Ik begon met wat Mary gevraagd had. Ik haalde het sleuteltje uit mijn broekzak, en legde het naast de handboeien op de lavabo. Ik deed mijn jas, trui en onderlijfje uit en legde die op de handdoekdrager. Ik bekeek het resultaat in de spiegel. Een sixpack was er niet meteen, eerder een klein bierbuikje. En gezellig borsthaar zonder overdreven veel haar op armen of de rug. Grijzend hoofdhaar met een opschuivend voorhoofd. De 50 was al in zicht en ik kon of wilde dat niet verbergen. Ik maakte nog even gebruik van het toilet, ging met wat water door mijn gezicht en klikte ten slotte de handboei aan mijn rechterpols.

Ik haalde nog eens goed adem, liep terug naar het gangetje en klopte op de deur.
Mary antwoordde meteen. “Ik ben er klaar voor. Steek jij je arm even door de kier van de deur zodat ik kan zien dat je braaf naar me geluisterd hebt.”
Ik stak mijn rechterarm door de deur voor me uit.
“OK, ik zie dat je goed opgelet hebt. Ik had niet anders verwacht. Kom nu maar verder.”
En of Mary er klaar voor was! Wat ik zag gaf me een magisch gevoel.

De kamer was sfeervol verlicht met een staanlamp in de hoek. Mary lag met opgetrokken benen en leunend op haar ellebogen op het bed. Ze had maar één kledingstuk aan: een zwarte satijnen body, doorschijnend aan de borsten, nauwsluitend en hoog uitgesneden aan de heupen. Mary was een echte vrouw en de body accentueerde wat gezien mocht worden. Ze sprak me lachend toe.

“Luc, doe me een lol, doe je mond dicht, zak op je knieën, hou achter je rug de handboei met je andere hand vast en kruip hierheen.” Hierheen was de rand van het bed, van waaruit 2 voeten met roodgelakte nagels me vrolijk toewuifden.
Veel keuze had ik natuurlijk niet meer, en ik liet me dan om te beginnen maar zakken en kroop met mijn handen op de rug naar het bed. “Zo, Luc, wat zeg je ervan om ‘nice and slow’ te beginnen? Begin maar te likken en te zuigen aan mijn dikke teen en ga dan door tot aan het kleintje. Daarna bouw je gewoon andersom op aan de andere voet. Zal dat lukken?”
Tja, wat moest ik zeggen. Met dit soort uitdaging had ik geen enkele ervaring, maar ik had geen keuze. En dus begon ik aarzelend aan mijn opdracht. Voorzichtig aaide ik met mijn tong de onderkant van de linker dikke teen. Die geurde gelukkig fris en dat was alvast een pluspunt.

Halverwege de tweede voet Trok Mary haar been van me weg. “Je bent goed bezig, maar nu mag je mijn been bewerken. Handjes op de rug en klim maar zachtjes naar boven. Wel continu contact houden. Leun maar tegen mijn been indien dat nodig is”
En zo begon ik aan deel twee van de uitdaging. Niet dat die zo zwaar was. Gecommandeerd worden door een vrouw als Mary leek wel vernederend, maar au fond had ik niets liever. Zwaar werk was het niet en zo lang er geen blijvende sporen waren uit te leggen, viel het zeker mee. Pijn was niet zo mijn ding, maar voor Mary ook niet zo leek.

Ik klom dus mijn weg naar boven. Eerst met kusjes, dan met aaitjes met mijn bebaarde wang en kin, en dan met likjes. Eerste de wreef, dan de hiel en via het scheenbeen naar boven. Hoe verder ik vorderde, hoe moeilijker het werd om het evenwicht te behouden. Ik moest me steeds meer naar voren buigen. Om haar knie te bereiken, moest ik verder over de bedrand leunen dan ik aan kon. Toen ik even het contact verbrak om een betere houding te zoeken, kreeg ik een forse stamp in mijn zij: “Contact houden had ik gezegd!”

En net als ik dan toch bijna aan die knie toegekomen was en stiekem op nog hoger hoopte, kreeg ik een tweede stomp. Frontaal tegen de borst deze keer. Die was zo fel, zo onverwacht dat ik met mijn handen op de rug me onmogelijk tegenhouden kon. Ik lag dus languit op mijn rug naast het bed.





Mary was me na mijn val onmiddellijk gevolgd en kwam wijdbeens op mijn borst zitten. “Tot zo ver het nice and slow Luc, nu wordt het nice and rough. En we beginnen met iets wat je ondertussen blijkt vergeten te zijn. Nog voor ik begreep wat ze bedoelde (bij mijn val had ik mijn handboei losgelaten), was Mary van me afgesprongen, had ze me op de buik gedraaid en klikte ze ook de tweede boei rond mijn pols.
Aan mijn armen trok ze me richting voeteinde van het bed. “Zo Luc, ik heb nog heel wat voor je in petto. Maar omdat ik van nette mannen hou, ga ik je eerst onder de douche zetten. En zo gaat dat natuurlijk niet.” Voor ik er erg in had, lag ik na een nieuwe por languit op bed en begon Mary mijn schoenen en kousen uit te doen. Een nieuwe ruk, deze keer aan de broeksriem, trok me weer recht omhoog en weinig tellen later stond ik naakt in de kamer. Nice and rough, zoals Mary voorspeld had.

Als een ordinaire boef bracht Mary me naar de badkamer. Die had een mooie inloopdouche. “Ga daar maar in de hoek staan met je gezicht tegen de muur.” Het lag voor de hand wat er met me zou gaan gebeuren. Lang duurde het niet voor ik de eerste stralen op me neer kwamen: IJSKOUD.

Volgens medisch advies was ze onderaan begonnen en dus trok ik instinctief mijn benen weg. “Staan blijven!” “Dan ben je er het snelste van af”, volgde iets vriendelijker. En dus bleef er me niets anders dan door de koude appel heen te bijten.
Een minuut later mocht ik me omdraaien en kreeg mijn voorkant de volle laag. Als laatste was mijn mannelijkheid aan de beurt. Nu was dat formaat nooit om over naar huis te schrijven, maar de ijskoude douche had het doen verschrompelen tot nauwelijks meer dan een prinsessenboon. Mary keek er lachend naar en zei me:” daar wil ik later wel wat werk van maken, maar dat zal je moeten verdienen.
Ze stopte met spuiten en ordonneerde me op mijn knieën te gaan zitten. Dan kwam ze naar mij en trok me aan mijn haren terug naar de slaapkamer. Ik kon haar nauwelijks volgen en het deed dus zeker pijn. Gelukkig was het niet ver.

Doel van de korte tocht was een bureaustoel die Mary voor het bed had geposteerd. “Neem maar plaats: armen achter de rugleuning en benen door de armleuningen.” Het koste me wat moeite me in de beschreven positie te wringen. Het resultaat was even simpel als efficiënt. Zonder touwen of extra hulpmiddelen zat ik vast. Los raken was niet onmogelijk, maar enkel als Mary dat zou toelaten. En al mijn belangrijke lichaamsdelen waren gemakkelijk bereikbaar. Met mijn benen in een brede V was de houding vreselijk ongemakkelijk. Niet pijnlijk al mocht het toch niet te lang duren.

“Zo, zei Mary, en nu mag mijn slaafje bewijzen wat hij waard is. Als jij me een orgasme kan bezorgen, maak je me blij en zal ik je belonen, anders … . Terwijl ze dat zei kantelde de ze de bureaustoel achterover zodat die tegen de bedrand kwam te liggen. Ze knoopte haar body onderaan open en plaatste haar rechterbeen over me heen op het bed. Haar poesje kwam perfect ter hoogte van mijn mond uit.



“Lucske, je was voor de douche al aan het geilen op het einde van mijn lange benen. Ga je gang.”
God weet dat ik weinig ervaring had op met beffen, en al helemaal niet in deze situatie. Maar hier mijn Mary mogen bevredigen was meer dan ik van de uitdaging verwacht had. Ik likte en zoog, blies en beet alsof mijn leven ervan af hing. Daarbij probeerde ik me zo veel als mogelijk te herinneren van de erotische lectuur en video’s waarmee ik wel wat ervaring had.

En toegegeven, Mary maakte het me niet moeilijk. Ik proefde al bij de eerste *** dat ze er klaar voor was. Tijdens mijn werk gaf ze me tussen haar hijgen aanmoedigingen en hints door. Een likje hier, voorzichtig daar. Het duurde dan ook geen eeuwigheid voor ze proestend klaar kwam. Opdracht geslaagd.

Als ze uit gehijgd was, kwam ze schrijlings boven mij op de bureaustoel zitten. “Ik ben best trots op ons. Op mezelf omdat ik jou al lang goed ingeschat had, en op jou omdat je de uitdaging aan durfde en perfect uitgevoerd hebt. Nu laat ik je de keuze: Wil je naar je eigen kamer terug of blijf je, op mijn voorwaarden uiteraard, hier bij mij overnachten? Je zal het je niet beklagen, het ergste is zeker voorbij. “
Wie kon in deze omstandigheden een andere keuze maken dan te blijven?

Toen ik haar dat vertelde, stapte ze van de stoel en plaatste zich ervoor. “OK, dan is het nu jouw beurt”. Veel tijd om mij een orgasme te bezorgen had ze niet nodig. Enkele lieve aaitjes aan mijn nu wel stijve jongen volstonden ruimschoots. Mary’s blik had waarschijnlijk al volstaan .

Nadien hielp Mary me recht uit de ongemakkelijke houding en ondersteunde me opnieuw naar de badkamer. Daar kleedde ze zichzelf uit en samen namen we een douche. Mijn handen bleven wel achter de rug vastgebonden, maar Mary had er niets op tegen dat ik me tegen haar lichaam vlijde. En aangezien ik het zelf niet kon, zeepte ze zachtjes mijn hele lichaam in. Na de warme douche d****erde ze een kamerjas over mijn schouders. Met een blik naar mijn kleren en het sleuteltje zei ze: “dat zal dus pas voor morgenvroeg zijn.”
Ze ging me voor naar de slaapkamer, haalde de reservedekens uit de kast en legde die naast het bed op de grond. “Dat zal wel volstaan zeker?”

En zo gingen we samen de nacht in. Ik ongemakkelijk met de handen op de rug op mijn zij op de grond. Zij eveneens op haar zij iets hoger op de zachte matras van het bed. Maar oog in oog en beiden trots op de afgelopen avond. Misschien ook al dromend over wat de toekomst brengen zou. Ik alvast wel.